Bekeravontuur eindigt in de 3e ronde.

Zaterdag 14 december, een ochtendzonnetje, niet al te koud, stevig windje, veel supporters en alle meiden hadden er zin in. Alle ingrediënten voor een leuke voetbal pot dus.
Vandaag moesten we tegen hoofdklasser De Meern. 2 klasse hoger dus dan onze meiden. Maar op een of andere manier overheerste het gevoel dat we deze wedstrijd niet uit handen zouden geven.

We begonnen de wedstrijd met goed verzorgd voetbal. En wat bleek, we waren beter dan de tegenpartij. Dit hadden we niet zien aankomen. En wat wil je, tegen een hoofdklasser. Op alle fronten troefden we ze af. De verdediging stond goed, met Senna en Fenna die alles dichthielden. En een enkele keer dat de tegenstander erdoor kwam, was het Evelien die goed stond. Ook de linie ervoor, afwisselend met Zoë, Fleur en Tess bleven we de combinaties zoeken. Aanvallen over de rechterkant werden vaak gezocht, omdat Dani daar veel mogelijkheden had om de actie te maken en de achterlijn te zoeken.
Uiteindelijk was het Caithlyn die vanaf schuin voor de goal, de bal in de rechterhoek schoof. Wat waren onze meiden blij, 1-0. En het mooie was, we bleven strijden en voetballen.
Na een spaarzame aanval van De Meern, werd de bal, nadat we 1x niet goed stonden ingeschoten. Dat was dus de kracht van de tegenstander, loeren op de counter, 1-1. We wisten waar we scherp moesten zijn. En tot net na de rust bleven we dit ook.
Daarna was het Caithlyn die de bal van Hind kreeg en die bal vanaf links, in de rechter kruising schoot, 2-1. En als team hadden we het tegendoelpunt weer rechtgezet.
En daarna, 1 van de mooiste aanvallen dit seizoen. Echt een doelpunt die we als team maakte. De bal werd van achteruit door Senna, via Fenna naar voren geschoten. Tess pikte de bal op, en zocht de zijkant bij Dani. Deze zette voor en Caithlyn rondde af, 3-1. Wat was dat genieten. Dit was gelijk ook de ruststand.

De 2e helft, wind tegen en we moesten scherp blijven. Want De Meern had 2 snelle speelsters en 2 die ook hard konden schieten. Het enige wat we konden doen, was héél snel een doelpunt maken en de wedstrijd op slot gooien. En dat gebeurde ook. Senna, die voorin gepositioneerd stond, ontfutselde de bal van de tegenstander en scoorde mooi de 4-1. Speciaal voor opa die was komen kijken!
Nog ruim 1 kwart volhouden meiden, we zijn er bijna.
Maar via een niet goed uitverdedigende actie, belandde de bal voor de spits van De Meern, die de bal richting doel schoot. Tessa stond op de goede plek om de bal tegen te houden, maar via een been werd de bal van richting veranderd en zo stond het geheel onverwachts 4-2. Nog was er geen vuiltje aan de lucht, maar het werd wel steeds spannender. We werkte zo ontzettend hard, we kregen nog steeds kansen, maar op een of andere manier kwamen we er niet meer uit. En plots viel ook nog de 4-3 binnen. We gingen nu meer verdedigen. Nog 2 minuten…en we kwamen er niet meer uit. De Meern kreeg kans op kans. En 10 seconde voor tijd, viel dan jammer genoeg toch de gelijkmaker, 4-4.
En zoals het bij een bekerwedstrijd na een gelijkspel is, werden er direct penalty’s genomen.
Senna was zo stoer om de handschoenen aan te trekken en onze meiden wilden desnoods allemaal een penalty nemen. 5 stuks, per team.


De Meern scoorde de eerste 2, waar wij de eerste 2 mistte. Daarna een gemist door De Meern en wij scoorde. De spanning was terug. Beide misten we nog 1 penalty en De Meern mistte de laatste ook. Als we nu zouden scoren was de stand weer gelijk en waren we weer terug in de wedstrijd.
Maar de laatste werd helaas niet gescoord. Het was zo ontzettend zuur.

De komende minuten vloeiden de tranen rijkelijk. Meiden die pijn hadden, zich verantwoordelijk voelden voor het verlies, voor een tegendoelpunt, voor de uitschakeling… dit was voor mij een teken (en dan spreek ik voor iedereen) dat jullie gevochten hebben en teleurgesteld waren.
Even bij elkaar, in een kring en een toespraak van de leiders. WINNEN DOE JE MET Z’N ALLEN EN VERLIEZEN DOE JE MET Z’N ALLEN! Meiden we zijn ongelooflijk trots op jullie. Wat goed gespeeld en wat een vechtlust. Wedstrijd verloren, verdriet gehad en nu gaan we genieten. Genieten van een welverdiende vakantie, maar eerst… trainingspakken aan en de kantine in!

Daar mochten de meiden even plaatsnemen aan tafel, alle ouders er omheen. De oh zo belangrijke en altijd aanwezige ouders. En ook Conny en Rob. De trainers. En uiteraard ook de leiders. Met de mooie (bij 1 te strakke) jas. En ook, uiteraard Hans de Ligt, die deze dag jarig was. Nog van harte gefeliciteerd Hans. Na een speech van een van de leiders was het nu de beurt aan Hans. Die na wat mooie woorden aan alle meiden een beker uitreikte. Een eigen, welverdiende, beker met naam! Want ondanks het verlies, 3e in de competitie met eigenlijk nog 2 in te halen wedstrijden en de minste verliespunten, zijn jullie voor ons KAMPIOEN!

En toen, op de door een fantastische geregelde kar door Walter. Die ook had gezorgd voor wat party poppers. Super bedankt Walter!
De meiden, samen met de trainers en leiders een ereronde door het dorp. Walter achter het stuur… die niet extra gas moet geven, het heuveltje op. Want de ijzeren balken in de kar komen dan best hard aan op het hoofd van de leider M. De ereronde, door ons dorp Odijk. En dat hebben de mensen geweten. Voornamelijk op de Meent, waar we gevoelsmatig 36x overheen zijn gereden en met zingende, schreeuwende, party popper knallende, snoep etende meiden! Wat een feest.

Na het ritje op de kar, terugkerend op ons sportpark. Even de kantine in, nog een klein feestje en even nagenieten met z’n allen.
Meiden, het woord trots is al een paar keer gevallen, maar we kunnen het blijven zeggen. We zijn uitgegroeid tot een echt team. We zijn er nog niet, maar wel een heel eind op weg. Want stiekem hebben we vandaag gewoon een hoofdklasser, bij vlagen weggespeeld. En dit biedt kansen en mogelijkheden voor iets heel moois.

Allemaal een hele fijne vakantie. Fijne feestdagen en een gezond, gelukkig en sportief 2020!

Groeten van een leider met een klein bultje op z’n hoofd.